10 Mart 2010 Çarşamba

her gün... gibi

Uykusuzluk yorgunluk acı dolu telaş!
dinmek bilmeyen bir yalnızlık ağrısı... Dolmaz ya hani zaten dolu olan bardaklar.. Dolmuyormuş içimdeki zambak kokulu ruhlar... Çaresizlik ve imtihan odacıkları. Çıkarılamadığım şeytaii ruhii ve kalbii teneffüsler. Kalbe zor geliyor artık derin kahkahalar. eriyorum küfleniyorum belki de artık yokluk kokuyorum. depresyon zanlısıını çoktan astılar. bu defa suç başkasının. başka bir kadının yanık, tarçınlı ve tozlu göğsünde uyanıyor... suçu arıyorken bugünümü unutuyorum. uyuyan devleri uyandırıp durmadan ağlıyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder